‘Wilde verhalen schrikken af, toch?’

Onze hoofdstad dient de komende drie dagen als podium voor onze culturele citytrip met de kids. Het programma zit, zoals gebruikelijk, vol. Desalniettemin is iedereen goed gehumeurd. Fayenne kijkt vooral uit naar een bezoek aan het ´Instagram´-museum, Qian naar de speurtocht door het ‘NEMO Science Museum’ en ik gok dat Maikel wel een swing wil wagen bij de hoogste schommel van Nederland bij de ‘ADAM Lookout’.

Zo vlekkeloos als alles verloopt op zaterdag, zo gigantisch loopt de planning in de soep op zondag. Het restaurant dat ik heb uitgekozen voor het ontbijt is vergeten de website aan te passen waaruit had moeten blijken dat zij geen ontbijt meer serveren op zondag. De tickets voor het ‘Instagram’-museum zijn per ongeluk geboekt voor een ander tijdvak dan NEMO en daar gaat de planning…..

Onder aan de streep houdt dit in dat Fayenne en ik ons 3 tot 4 uur mogen vermaken in het centrum van Amsterdam; er zijn ergere dingen. We winkelen, we kletsen en we winkelen nog wat meer. Wanneer het oog van Fayenne valt op ‘Starbucks’, besluit ze direct dat we daar koffie gaan drinken. Met het oog op lekkere taartjes, in combinatie met een perfecte locatie om social-waardige plaatjes schieten, maakt dat we 10 minuten later te dure cappuccino drinken bij ‘Starbucks’.

We praten over hoe vaak we allebei in Amsterdam zijn geweest en het gesprek verschuift zich langzaam naar een vragenvuur. ‘Milou, heb jij eigenlijk ooit geblowd ofzo?’, lacht Fayenne op  een manier waaruit blijkt dat het antwoord ‘nee’ moet zijn. ‘Uhmmmm……..’, lach ik mee. ‘Meen je dit?’, brengt ze net te hard uit. ‘Heb jij echt ooit geblowd?’, proest ze. ‘Ja, eigenlijk wel’, beken ik. De komende twee uur wordt me het hemd van het lijf gevraagd en verkeer ik een strijd tussen eerlijk antwoord willen geven en niet te veel prijs willen geven over mijn wilde jaren vanuit ouderlijke verantwoordelijkheid. Zeker nu ik hoor dat mijn oudste stiefkind een zeer positief, braaf beeld van mij had. Met de nadruk op ‘had’.

Een paar vragen kan ik nog ontwijken, maar wanneer we terug rijden naar Maikel en Qian, weet Fayenne meer van mij dan me lief is. Ik vertel Fayenne over hoe ik met mijn vriendengroep spacecake maakte, waar en hoe vaak ik heb geblowd, hoelang ik heb gerookt, met wie ik heb gekust in welke kroeg en met welke andere onverstandige zaken ik heb geëxperimenteerd. Dit waren de gekste, meest ongemakkelijke, maar vooral gezelligste twee uur in het hele weekend in Amsterdam.

Wanneer we terugrijden naar huis de volgende dag, kijk ik achterom en zie ik een grote tienerdochter braaf slapen op de achterbank. Op dat moment hoop ik dat mijn verhalen haar vooral hebben afgeschrikt en vraag ik me af of zij ooit zo’n speciaal moment met haar zoon of dochter zal beleven tijdens een heel speciaal weekend in Amsterdam……

Op zoek naar tips voor een bezoek aan Amsterdam met kinderen? Klik dan hier!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.