‘Toen ik mijn stamgevoel vond…..’

Zo ingewikkeld. Niet te doen. Een onmogelijke opgave! Probeer als zwangere maar eens helder te krijgen voor jezelf wat voor een soort moeder je wilt zijn voor je nu nog ongeboren vrucht. Ik ben gaan rondvragen, lezen, oriënteren, verdiepen en gaan luisteren. Zo bracht mijn zoektocht mij bij ‘Kiind‘. Er viel zowaar een last van mijn schouders toen ik kennis maakte met het ‘natuurlijk ouderschap’; een opvoedmethode waarin de hechtingsrelatie tussen ouder en kind centraal staat. Hormonale driften maken mij ook onzeker; ben ik een oermoeder en kan ik dit? Vooral het gedachtegoed van Kiind vult steeds meer mijn kleurplaat van het moederschap in.

Toen ik met zwangerschapsverlof ging, lag ik nog overhoop met het ‘stamgevoel’, waar het volgens Kiind nogal eens aan ontbreekt in onze moderne, geëmancipeerde tijd. ‘Stamgevoel heeft alles te maken met een ruime kring van mensen om je heen waar je op terug kunt vallen. Van oudsher heeft ieder lid van de stam een eigen rol. Samenwerken en gelijkwaardigheid staan aan de basis van de groepen die samenleven. We zijn recent gaan leven in zeer kleine groepjes: dat noemen we het kerngezin. Twee ouders, of maar één, en kinderen. Dat is niet genoeg om in een gezonde balans te leven’, aldus Kiind. Hmmmmm, oké. Op zoek naar mijn stam dus….. Wanneer ik dit onderwerp met Maikel bespreek, grapt hij dat het geen dikke, vette eik zal worden. Doelende op zijn overleden ouders.

Elena logeert regelmatig bij mijn zusje en mijn zwager. We dollen wel eens dat Elena haar ‘twee moeders’ nog wel eens door elkaar zal halen. Esmée en Thom zijn goud. Zij zijn het schoolvoorbeeld van een oom en tante die je wilt voor je pasgeboren baby. Daar denkt Elena hetzelfde over; haar gezichtje spreekt boekdelen wanneer ze de stemmen van deze twee hoort. Wanneer het tijd is voor het zoveelste logeerpartijtje bij tante Esmée & ome Thom, gaat het mis…..

Ik zie twee gemiste oproepen van Esmée op mijn telefoon. Een bibberend stemmetje vertelt me dat Elena al een tijdje enorm overstuur is. Ze huilt niet, ze krijst. Natuurlijk heeft dit dreamteam alles geprobeerd; wiegen, zingen, lopen, voeden. Niets helpt. ‘Sorry zus, ik wil je hier natuurlijk helemaal niet voor bellen, maar ik vind het zo zielig’, zegt Esmée tegen mij. Er geldt op dit moment nog een avondklok, maar iedere maatregel kan me nu gestolen worden en binnen een paar minuten sta ik, in mijn kloffie, op de stoep.

Thom doet open en ik val languit over een paar sneakers in de gang. Half tijgerend strompel ik de trap op en hijgend bereik ik de zolder. Ik kijk in de ogen van Esmée en ik zie de meest zorgzame, liefdevolle blik die ik alleen van haar ken als het over haar nichtje gaat. Ze geeft Elena aan mij en binnen een paar seconden is het stil. Elena hoest en proest heftig na, als reactie op het leeg schreeuwen van haar longen. Dan huilen we, Esmée en ik. Thom bekommert zich nog altijd om Elena. De schouders van iedereen in de kamer zakken van opluchting en dan weet ik het….. dit is mijn stam!

Op zoek naar tips voor tijdens jouw zwangerschap? Klik dan hier.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.