Reisverhaal Borneo - ’Donkeroranje limonade’

Reisverhaal Borneo – ’Donkeroranje limonade’

Een lange reis naar Borneo

De reis van Düsseldorf naar het Maleisische deel van Borneo lijkt oneindig lang te duren. Met twee tussenstops in Abu Dhabi en Kuala Lumpur was er onderweg echter van alles te zien. De trip van 32 uur ontregelt ons volledig en we halen ontbijten en dineren door elkaar. Van volledig gesluierde vrouwen tot vliegtuigmaaltijden en van Aziatische vriendelijkheid tot slapen op te kleine bankjes op het vliegveld; het passeert allemaal de revue. Ik kan me normaal gesproken gelukkig goed overgeven aan het maken van lange reizen. Dit keer is het anders; mijn zusje en haar vriend zullen ons ophalen van Tawau Airport en dat maakt me, op z’n zachtst gezegd, ongeduldig.

Reisverhaal Borneo - ’Donkeroranje limonade’

Een wereldreis van zes maanden

Ruim drie maanden zijn Thom en Esmée al samen op reis en dat is bij uitstek de langste periode dat ik mijn kleine zusje niet heb gezien. Ik mis haar vreselijk en ik kijk er naar uit met z’n vieren door Borneo te reizen. Ik ren naar de bagageband, duik op mijn paarse backpack, klik de gespen vast en hobbel snel naar de uitgang. Maikel kan me net niet bijhouden, maar doet geen poging me af te remmen. De deuren gaan open en binnen drie seconden kijk ik in het vertrouwde sproetengezichtje van Esmée. We rennen, we knuffelen. Heerlijk dit!

We beleven een hilarische eerste avond met veel bier, een band en Thaise toeristen in het dorpje ‘Semporna’. De dagen die daarop volgen bestaan uit natuurlijke hoogtepunten; duiken, snorkelen, zwemmen en een prachtige onderwaterwereld. We hebben onze route zorgvuldig samengesteld en Borneo stelt op geen enkele manier teleur. Voor het tweede deel van onze gezamenlijke tour, reizen we af naar het Noorden. In Azië doe je dat, natuurlijk, met het openbaar vervoer. Behalve het feit dat ik eigenlijk altijd misselijk word in een voertuig wanneer ik zelf niet rijd, is het reizen door Azië met het openbaar vervoer een hoogtepunt op zich.

Reisverhaal Borneo - ’Donkeroranje limonade’

Met de bus naar Sandakan

Wanneer we de volgende ochtend vroeg moeten opstaan voor de bus naar ‘Sandakan’, kijk ik uit naar het volgende avontuur. We settelen ons in het versleten toestel en ik zie aan Maikel dat hij zich voorneemt zijn roes de komende uren uit te slapen op de beige stoelen. Thom en Esmée zitten aan de andere kant van het gangpad en Esmée en Maikel delen wel vaker hun ideeën over slapen. Wanneer Maikel en Esmée lekker liggen, Thom een spelletje speelt en ik op ga in mijn boek, zijn we ongeveer 30 minuten onderweg.

De wegen worden hobbeliger en de sfeer in de bus verandert. Het lijkt er op dat de airco, als die het al ooit heeft gedaan, nu volledig is uitgevallen. In ‘no time’ zweet iedereen zich een ongeluk. Shirtjes en vestjes worden gebruikt om het druipende zweet af te deppen. Ik kom in tweestrijd en twijfel of ik mijn boek wil loslaten om mijn blik op de weg vooruit te richten. Het wordt heter en heter… Thom heeft perfect uitzicht op het tweetal voor ons. Ik zie de man aaien over de rug van de vrouw, maar ik kan niet verstaan wat er gezegd wordt. De vrouw beweegt een beetje van links naar rechts en ik hoor dat er gefrommeld wordt met zakjes. Ik zie dat Thom zijn ogen bedekt met zijn handen en om de zoveel seconden één oog er door heen laat kijken om het stel gade te slaan. Vervolgens mompelt hij zachtjes tegen Esmée en brengt op die manier verslag uit van wat er gaande is. Zijn hoofd draait constant op en neer en ik probeer zijn lichaamstaal te lezen.

Reisverhaal Borneo - ’Donkeroranje limonade’

Wagenziek

Waarschijnlijk voelt hij dat er naar hem gestaard wordt. Hij bijt ons zachtjes toe: ‘Als je goed wilt blijven, zou ik nu niet naar voren kijken’. Wat blijkt nu? De beste mevrouw heeft in meerdere zakjes gespuugd en deze zakjes hangen druipend aan het haakje van de stoel. De zure geur verspreidt zich door de bus en Esmée en ik kijken elkaar aan: ‘Survival modus on!’

Zelfs na twee stops komt het niet in de mevrouw, of de partner, op, om de zakjes met braaksel weg te gooien. Esmée en ik balanceren op het randje van constant giechelen en ziek worden van misselijkheid. Uiteindelijk besluiten we het laatste uur van de busrit samen achterin te gaan zitten. Thom gaat halverwege zitten en Maikel slaapt nog altijd als een roos.  Net wanneer we denken dat de rust is wedergekeerd, kijken we allebei sniffend om ons heen. Esmée zegt: ‘O God, wat nu weer?’

De airco is kapot…..

Blijkbaar zijn we voor het defecte toilet gaan zitten dat volledig bedekt is met urine aan de binnenkant. De kapotte airco werkt absoluut niet mee aan de geur die onze neuzen snel binnendringt. Nadat we zijn uitgelachen, valt het kwartje. We zagen bij zeker de helft van de passagiers doorzichtige, plastic zakjes met een oranje substantie erin hangen. We vonden het al een donkere kleur voor limonade, maar ach… wat hang je anders aan een haakje in de bus?

We geven ons over aan het feit dat we in een gedateerde bus zitten met zakjes braaksel en urine aan de haakjes waar je eigenlijk een jas aan ophangt. Maikel is inmiddels ontwaakt en probeert te ontcijferen wat er is gebeurd. We nemen het mee als ‘weer een nieuwe reiservaring’ en beloven elkaar extra te genieten van het schone meubilair in het viersterrenhotel waar we naar op weg zijn.

Reisverhaal Borneo - ’Donkeroranje limonade’

Benieuwd naar wat wij nog meer meemaakten in Borneo? Klik dan hier!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.