‘Die bieten zijn niet te genieten’

Na zes jaar trouwe vriendschap, een Italiaanse vakantie en heel veel borrelen samen, gaan we Krakau verkennen met ‘Fred & Ed’, zoals Qian hen liefkozend noemt. Dit zijn twee mensen bij wie je je direct op je gemak voelt; warm, betrokken en (bijna) overal voor in. Voor haar is de wereld één grote speeltuin en zij beleeft het ontdekken van Krakau als een opgewonden kind dat voor het eerst de Efteling bezoekt. Haar niet te stuiten positivisme is één van haar grootste kwaliteiten.

Wanneer het met bakken uit de lucht komt op zowel dag 1 als dag 2 tijdens de Poolse citytrip, is zij nog steeds onze grote zonneschijn. Ieder winkeltje bekijken we, ze praat uitgebreid met locals en ook ‘tandemmen’ over gladde stoeptegels is niet te gek. Ze is nog steeds vrolijk wanneer het museum dat we willen bezoeken gesloten blijkt te zijn, we zestien wegversperringen tegenkomen op de fiets en we te weinig hebben gepind voor de volgende activiteit.

We besluiten de laatste avond bij een local thuis te eten en ook op die weg verdwalen we. Wanneer we te laat, en zonder cadeautje voor de gastvrouw doorweekt binnenkomen, bekijkt zij uitgebreid alle tierelantijnen in het fleurige decor van de avond. Wanneer ik denk dat echt niets haar humeur kan beïnvloeden, zie ik haar mondhoeken langzaam zakken. Met trots dient de kokkin eigen gemaakte bietensoep op…..Te beleefd om zich hardop te uiten, fluistert ze: ‘Hè verdorie, dat vind ik echt vies! Gadverdamme, ik lust dus geen bieten. Bah, bah…..’ Struggelend met de drang dankbaar te zijn, laat ze uiteindelijk de helft staan en zien we de ons zo bekende glimlach terugkomen bij gang twee…..

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.